Column | Gegrepen door angsten

Soms is het pas als je ouder wordt dat je bepaalde gevoelens gaat snappen. Dingen waarvan mensen vertelden dat het absoluut niet nodig is om ergens bang voor te zijn, maar later toch serieuzer bleken.


Ik ben hard opgevoed, wat op zich niet slecht is. Over problemen moet je zwijgen, want door erop te vitten of ermee in te zitten, los je niks op. Nog steeds heb ik hetzelfde idee. Ja, natuurlijk mochten we erover praten, maar we mochten er nooit op doordrammen. 1x van het hart om daarna in de doofpot te stoppen en dat is goed zo. Ik ken heel wat mensen die steeds opnieuw met dezelfde problemen en dezelfde oude koeien komen aankloppen, zonder te begrijpen dat het gras nooit groener is langs de andere kant. Dan worden ze depressief of althans dat denken ze. Alweer een naam erop geplakt krijgen en een begrijpelijke reden krijgen voor het gezeur. 

Bovenstaande klaagzang geldt niet voor iedereen. Soms is er echt serieus iets aan de hand waar je over wilt, maar toch heel moeilijk is (nog een verschil met bovenstaande: je wilt er vanaf). 

Bang voor het donker: Hier heb ik serieus als kind veel last mee gehad. Ooit was ik langs de verkeerde kant opgestaan en vond ik het licht niet terug. Het heeft lang geduurd voor mijn ouders mij hoorden huilen, dus ik moet enige tijd in paniek gezocht hebben (ik was toen ook nog erg klein), om daarna maanden met een idioot mikey mouse slaaplichtje te moeten slapen. Ik schaamde mij zo... Nu nog krijg ik soms een grote angst uit het niks over mij heen waardoor ik niet meer kan slapen. Stiekem de rolluiken wat optrekken is nu de oplossing, maar ze moeten kost wat kost weer dicht als het beter gaat en ik de slaap weer kan vatten.

Falen: Blond maar niet zo blond ga ik door het leven. Niemand in mijn familie is hoog geschoold, maar ik wilde het anders doen. Toch moest ik veel doen om hoge punten te halen. Ik wilde niet falen, gewoon omdat ikzelf niet wilde falen. Zo belde ik na het krijgen van mijn punten mijn ouders nooit op, omdat ik dat niet nodig vond. Ik wist de punten, ik wist dat ik geslaagd was en verder hoefde ik niet op te scheppen. Ik liet vaak mijn eten staan om toch maar extra te kunnen doorwerken aan een taak. Nog steeds in het gewone werkveld wil ik niet falen. Als ik merk dat iets niet lukt, geef ik mijzelf snel de schuld, terwijl het achteraf duidelijk wordt dat ik vaak niet aan de bron stond. Ik heb intussen ook geleerd dat ik moet leren omgaan met mijn faalangst en het nooit te laten overheersen.

Telefoonangst: Tijdens mijn tienerjaren vond ik telefoneren een hel. Een hele dag kon kapotgaan als ik wist dat ik een telefoontje moest plegen. Ik kreeg vaak te horen dat ik mij niet moest aanstellen, maar ik was oprecht bang om te spreken met iemand die ik niet zag en totaal niet kende. Zo begon ik te stotteren, vergat ik woorden of hun betekenis en meer. Naarmate het ouder worden en mij hard op te stellen is dat verbeterd. Nu heb ik er ook geen last meer van, want ik moet intussen dagelijks bellen met 'vreemden' voor het werk.

Autorijden angst: Ik deed er 5 jaar over om mijn rijbewijs te halen. Ik heb nooit van autorijden gehouden, auto's zeggen mij niks en dat zullen ze nooit doen. Om probleemloos te rijden zijn er enige ballen nodig, je moet de wegcode kennen, je moet veilig zijn, je moet alles zien... Ook het feit dat ik het leven in handen kreeg terwijl ik iemand vervoerde, sprak mij niet aan. Mocht er een ongeluk gebeuren, zou dat mijn schuld zijn. Intussen heb ik een maand mijn rijbewijs en ben ik blij dat er 'permanent' op staat. Gewoon omdat ik nu zonder schuldgevoelens mijn fiets kan pakken en als ik de auto moet nemen, aan niks anders meer moet denken dat ik het wel kan. Dat ik wel geslaagd ben. Dit gaat een beetje gepaard met mijn faalangst, dus.

Voor iedereen die met een angst zit: het is oké. Belangrijk is wel om niet te blijven zitten in het verleden en iets aan de angst te doen. Een angst mag je leven niet bepalen. Jij bepaald de angst. Nu vraag ik mij af met welke angst jullie zitten. Wat is jullie idee ervan? Hoe probeer je ermee te leven?